من عاشق ریل های راه آهنم... عاشق جاده ای که میپیچه و جلو میره و تو رو به سمت ناشناخته ها دعوت میکنه... عاشق گیاهای سبز شده توی ریل ها، عاشق خونه های پشت ریل ها... عاشق اون حیاطی که وسطش یه حوض آبی داشت و عاشق سگی که رو لبه ی حوض استراحت میکرد...تا همین چند روز پیش به کلی یادم رفته بود یه زمانی چقددددر دوست داشتم با قطار تنها سفر برم(و این فقط شامل قطار میشه

رفته بودم خونه راه راه اینا، برای کمک به اسباب کشی. ساعت ۲ و نیم شب هنوز داشتیم می چیدیم. یه دفعه دیدم صدای گربه میاد از پشت در. در و باز کردم دیدم یه گربه ی خوشگل، پشت دره. جالبه که تو یه آپارتمان ۱۲ واحدی، اومده بود طبقه سوم، درست پشت دری که ساکنینش بیدار بودن. میدونم از سر و صدای وسیله ها فهمیده بود ولی به هر حال گربه خیابونی بود و اینقدر شناخت از آدما نشونه هوشش بود.یه کم از غذا خشکای پیجی برداشتم ک براش بریزم، به محض اینکه دید من از واحد بیرون اومدم، شروع کرد پله ها رو پایین رفتن. همینطور جلوی من راه میرفت و منم دنبالش. بعد دیدم مستقیم رفت جلوی در ورودی ساختمون ایستاد و میو کرد. یعنی من گیر افتادم، در رو باز کن. در رو براش باز کردم و غذا رو ریختم بیرون. پشت در یه لحظه ایستاد و گذاشت نازش کنم. از دیشب هنوز اون حالت تسخیر رو دارم. گربه های خودمون با وجود اینکه پیش خودمون بزرگ شده ن، از ایوون میان. تازه آپارتمانمون چفت و بست ام نداره از نظر گربه ها...

میدونی وقتی تو حرف میزنی، من گاهی به حرفات گوش نمیدم... چون به صدات گوش میکنم... صدای دورگه ی خشدارت که همیشه انگار تازه از خواب بیدار شدی... و توی ذهنم ب خودم میگم از کی این آدم شد همه ی زندگی من؟ کی این صدا شد آرامش وجودم؟ از کی عاشق چیزایی شدم ک هیچوقت قبلا دوستشون نداشتم؟ از کی دیدن فوتبال کنارش، شد جزئی از برنامه روزمره ای ک ازش لذت میبرم؟ از کی گل زدن و برنده شدن تیم فوتبالمون شد از هیجانات زندگیم؟ (حتی با وجود این ک تا الان همه ی شرط هامونو باخته م)... اصلا از کی تو پیگیر کتابایی شدی ک میخوندم؟ یا آهنگای جدیدی ک گوش دادم؟ از کی چهره خوانی یاد گرفتی؟ از کی صبح زود با هم بیدار شدن و نسکافه ی هول هولکی خوردن شد تفریح دونفره؟ سبک زندگی یعنی هرچی ک آدمو خوشحال میکنه. کنار تو بودن منو خوشحال میکنه... و این سبک زندگی منه. راه راه میگه ک تو منو لوس کردی، و راستش، این همون چیزیه ک من بهش شدیدا احتیاج دارم؛ مهم نیست اگه ما هردو تو خانواده هایی بزرگ شدیم ک محبتشون رو ب زبون نمی آوردن و حتی با بغل و بوسه هم نشون نمیدادن. چون نتیجه ش ماییم... ما دیوونه هایی ک همدیگه رو درمان میکنیم... این اون چیزیه ک من از خودمون دوستش دارم...پ.ن: یه جایی خوندم نوشته بود زندگی همون زنگ تفریحاییه که بین بدبختی هامون داریم